هدف از این مطالعه، بررسی فعالیت آنزیم های اسپارتات - آمینو ترانسفراز (AST)، گاما گلوتامیل ترانسفر (GGT)، آلکالین فسفاتاز قلیایی (ALP)، لاکتات دهیدروژناز (LDH) و اسید فسفاتاز (AcP) و شاخص های مایع منی (حجم، pH، غلظت، تعداد کل اسپرم ها (TSN)، تحرک رو به جلو، اسپرم های مرده، اختلالات ریخت شناسی تام (TMD)، و آزمون تورم هیپواسموتیک (HOST) در مایع پلاسمای منی اسب های عربی بود. علاوه بر این، همبستگی میان فعالیت های آنزیمی و شاخص های مایع منی نیز مورد بررسی قرار گرفت. مطالعه بر روی هفت نریون سالم عربی بارور که بین 11 تا 17 سال سن داشتند انجام شد. اسب ها از مزرعه کاراکابی واقع در بورسا، ترکیه انتخاب شدند. در مجموع 21 نمونه منی در طول ماه های تولید مثلی اسفند تا اردیبهشت جمع آوری شد. همبستگی منفی معنی داری میان حجم مایع منی و غلظت TMD، AST، ALP (P<0.05) و (P<0.01) LDH مشاهده گردید. همبستگی معنی داری میان pH و نسبت اسپرم های زنده: مرده، فعالیت (P<0.05) GGT و تحرک رو به جلو اسپرم (P<0.01) دیده شد. همچنین همبستگی معنی داری میان نسبت اسپرم زنده: مرده و TSN، (P<0.05) HOST؛ TSN و ALP، (P<0.01) AcP؛ تحرک اسپرم و (P<0.01) HOST، (P<0.01) GGT، AST و AcP، LDH، (P<0.01) AcP، GGT و (P<0.05) LDH؛ ALP و LDH، (P<0.01) AcP و LDH و AcP (P<0.01) به دست آمد به استثنا pH و HOST، میان فعالیت آنزیمی و پارامترهای مایع منی در ماه های مختلف همبستگی مشاهده نشد.

مقدمه: ناباروری یک موضوع نگران­کننده در بین زوجین در سراسر جهان است و به طور کلی عوامل مردانه مسئول تقریباً نیمی از موارد هستند. هدف: این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین DII و سطوح CRP در پلاسما و مایع منی با کیفیت مایع منی در مردان نابارور انجام شد. مواد و روش­ها: در این مطالعه مقطعی 88 مرد نابارور مراجعه­کننده به بیمارستان بعثت تهران از دی ماه 1400 تا آذر 1401 شرکت کردند. یک پرسشنامه دقیق برای اطلاعات درخواستی و یک پرسشنامه 168 آیتمی نیمه کمی بسامد خوراکی توسط شرکت­کنندگان تکمیل شد. برای محاسبه DII از پرسشنامه بسامد خوراکی استفاده شد. علاوه بر این، نمونه های منی و خون از هر شرکت کننده برای آنالیز مایع منی و ارزیابی سطح CRP جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل­های آماری برای بررسی ارتباط بین سطوح DII و CRP با کیفیت اسپرم، که به عنوان نتیجه اولیه مطالعه بودند، انجام شد. ارتباط بین DII و CRP سرم/منی علاوه بر ارزیابی مواد مغذی در هر چارک DII، نیز مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: با در نظر گرفتن آزمون ANOVA بین چارک­های مختلف DII از نظر تحرک اسپرم (006/0 = p) و مورفولوژی (014/0 = p) تفاوت معنی­داری وجود داشت. آزمون Post-hoc نشان داد که بین چارک اول و دوم و چارک اول و چهارم DII از نظر تحرک اسپرم تفاوت معنی­داری وجود دارد (به ترتیب 011/0 = p و 017/0) و تفاوت معنی­داری بین چارک اول و دوم DII با توجه به مورفولوژی اسپرم وجود دارد (009/0 p =). تفاوت معنی­داری معکوسی بین DII و تحرک اسپرم مشاهده شد (017/0 = p). کربوهیدرات­ها و β-کاروتن­ها بین چهار چارک DII تفاوت معنی­داری داشتند (به ترتیب 043/0 = p و 026/0 = p). در نهایت، بین سطوح DII و CRP در خون و مایع منی همبستگی معنی داری مشاهده نشد (05/0 p >). نتیجه­گیری: یافته­ها ارتباط قابل توجهی را بین DII و کیفیت مایع منی نشان داد. با این حال، ارتباط معنی­داری بین سطح DII و CRP در خون و مایع منی وجود نداشت.

سابقه و هدف: عفونت های باکتریایی سیستم تناسلی، از عوامل شایع ناباروری می باشند. یکی از مهم ترین علت های ناباروری مردان، عفونت های مایع منی و مجاری تناسلی است. در این میان، طیف وسیعی از باکتری ها، با درجه های مختلف، در ایجاد ناباروری در مردان نقش دارند. هلیکوباکترپیلوری ممکن است باعث ناباروری در مردان شود، زیرا به طور معنی داری آنتی بادی های ضد این باکتری در مایع تناسلی بیماران نابارور یافت شده است. هدف بررسی حضور هلیکوباکترپیلوری در مایع منی مردان نابارور با روش سریع مولکولی PCR و تعیین درصد آن است. مواد و روش ها: جمع آوری 100 نمونه مایع منی (Semen) از بیمارستان صارم و استخراج DNA از این نمونه ها به روش DNG_PLUS Boiling/ صورت گرفت. تست PCR بر روی DNA استخراج شده از نمونه ها انجام گرفت. هم چنین تست بهینه شده از نظر حساسیت و اختصاصیت مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: تست PCR بهینه و آمپلیکون bp 294 با استفاده از پرایمر های اختصاصی هلیکوباکترپیلوری تکثیر شدند. در بررسی تست ویژگی، پرایمر ها فقط با DNA هلیکوباکترپیلوری باند ایجاد کردند و با DNA سایر میکروارگانیسم ها باندی ایجاد نشد. میزان حد تشخیص تستCopy/reaction 10 اندازه گیری شد. از 100 نمونه مورد بررسی، 10 نمونه (10%) مثبت گردید. نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از این مطالعه، هلیکوباکترپیلوری از عوامل باکتریایی است که ممکن است در زمینه بخشی از ناباروری آقایان در نظر گرفته شود، که البته نیاز به مطالعه بیشتری دارد. هم چنین روش PCR روش مولکولی مناسب، سریع و حساس نسبت به روش های سنتی برای تشخیص هلیکوباکترپیلوری در مردان نابارور است.

سابقه و هدف: ویسکوزیته بالای مایع منی از جمله علل منجر به ناباروری ناشی از عوامل مردانه محسوب می گردد که با فعالیت سیستم های اکسیداتیو سلولی در ارتباط است و لذا استفاده از درمان هایی با خاصیت آنتی اکسیدان ممکن است در بهبود آن موثر باشد. در این مطالعه اثربخشی ان- استیل- سیستئین در کاهش ویسکوزیته مایع منی بررسی شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی مداخله ای، از بین مردان مراجعه کننده به درمانگاه اورولوژی بیمارستان امیرالمومنین بین سالهای 1381 تا 1387، 200 بیمار دچار ویسکوزیته بالای منی تحت درمان با ان- استیل- سیستئین خوراکی با دوز 500 میلی گرم دو بار در روز  به مدت یک ماه قرار گرفتند. بلافاصله بعد از درمان و 10 روز بعد از اتمام آن آنالیز اسپرم تکرار گردید.یافته ها: بعد از درمان، ویسکوزیته  124بیمار (62 درصد) طبیعی گزارش شد، در 60 نفر (30 درصد) هم چنان بالا بود و در 16 نفر (8 درصد) نیز پایین بود. تعداد اسپرم ها، تحرک اسپرم و مورفولوژی اسپرم نیز بعد از درمان بهبودی قابل توجهی پیدا نمودند (P<0.05).نتیجه گیری: با توجه به اثربخشی 70 درصدی ان- استیل- سیستئین و عدم وجود عارضه در افراد مورد مطالعه، این درمان می تواند با توجه به شرایط بیمار و نظر پزشک درمان کننده مورد استفاده قرار گیرد.

اصل مقاله به صورت متن کامل فارسی در بخش فارسی قابل رویت است.

انجماد اسپرم انسان از اواخر دهه 1950 برای بیمارانی که تحت شیمی درمانی یا رادیوتراپی قرار می گیرند، مورد استفاده بوده است. انجماد اسپرم یک روش پرکاربرد برای حفظ اسپرم است، انجماد اسپرم به طور فزاینده ای حتی در موارد اختلالات دیگر، مانند بیماری های خودایمنی که بر عملکرد تولید مثل تأثیر می گذارد موثر است. علاوه بر این، انجماد اسپرم به بیماران مبتلا به اولیگواسپرمی شدید یا اختلال انزال برای تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم (ICSI) ارایه می شود. همچنین برخی بیماری های غیر بدخیم مانند دیابت و اختلالات خود ایمنی ممکن است منجر به آسیب بیضه شود و انجماد در این شرایط نیز توصیه می شود. در حال حاضر تکنیک های مختلفی برای انجماد اسپرم وجود دارد تکنیک ایده آل برای دستیابی به کیفیت بهتر اسپرم پس از ذوب همچنان یک راز باقی مانده است. یک مانع اصلی در حین انجماد، تشکیل کریستال های یخ درون سلولی است. Cryodamage ایجاد شده توسط انجماد باعث تغییرات ساختاری و مولکولی در اسپرم می شود. صدمات ممکن است به دلیل استرس اکسیداتیو، استرس دمایی و استرس اسمزی اتفاق بیفتد، که سپس منجر به تغییر در سیالیت غشای پلاسمایی، تحرک، زنده بودن و یکپارچگی DNA اسپرم می شود. روش های متعددی برای فریز-ذوب مایع منی وجود دارد که ممکن است آسیب هایی بر عملکرد اسپرم ، حیات اسپرم و در نهایت درصد کیفیت و باروری وارد کند. انجماد اسپرم انسان در حال حاضر بیش از 80 سال است که وجود دارد و روش های تجربی هنوز هم امروزه استفاده می شود. هدف مشترک همه تکنیک های مورد استفاده دستیابی به بالاترین بقای سلولی پس از ذوب است، زیرا درصد حیات و تحرک اسپرم پس از فریز-ذوب کاهش می یابد. سلول ها در طول انجماد با موانع زیادی روبرو هستند و آسیب های سرمایی ممکن است رخ دهد. یک مانع بزرگ، تشکیل کریستال های یخ درون سلولی است. می دانیم که آب مایع برای عملکرد سلول های زنده ضروری است، اما انجماد آن می تواند کشنده باشد. آسیب سرمایی شناخته شده، که می تواند هنگام انجماد اسپرم اتفاق بیفتد. به طور خلاصه، انجماد اسپرم یک تکنیک ضروری است، می تواند در عملکرد ها و سطوح مختلف سلولی مشاهده شود، اما اثرات منفی زیادی بر پارامترهای اسپرم دارد، مانند: کاهش تحرک و زنده ماندن اسپرم، کاهش نرخ فعالیت میتوکندری، کاهش در یکپارچگی DNA، و افزایش در تولید گونه های اکسیژن فعال (ROS). با بررسی مقالات، هیچ نتیجه قطعی در رابطه با اولویت بندی یک روش خاص وجود ندارد، اما می توان فرض کرد که آینده روشنی برای بهینه سازی روش های انجماد وجود دارد که بتوانیم به نتایج باروری بهتر و نرخ بارداری بالاتر دست یابیم. محققان در حال کشف روش های جدیدی برای بهبود پارامترهای اسپرم پس از ذوب هستند.

زمینه و هدف: در 50% زوجینی که به علت ناباروری به پزشک مراجعه می کنند، فاکتور مردانه به تنهایی یا همراه با فاکتور زنانه عامل ناباروری است. سه فاکتور دخیل در ناباروری مردان، کاهش تعداد اسپرم، قدرت حرکتی ضعیف، مورفولوژی غیرطبیعی اسپرم می باشد. در انجام تکنیکهای کمکی تولید مثل نیاز به حجم و کیفیت مطلوب اسپرم وجود دارد. این مطالعه تاثیر پنتوکسی فیلین خوراکی را به عنوان یک روش ساده و قابل دسترس در ارتقا کیفیت پارامترهای آنالیز مایع منی شامل حجم، تحرک، مورفولوژی و تعداد مورد بررسی قرار می دهد که در صورت موثر بودن این دارو می توان از آن بعنوان داروی کمکی در روشهای تکنیک های کمکی تولید مثل استفاده نمود.روش کار: مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی و نمونه گیری به صورت تصادفی بوده و جامعه پژوهش، مردان با اولیگواسپرمی بودند که جهت درمان نازایی به بخش ناباروری مرکز آموزشی درمانی الزهراء [س] تبریز طی یکسال مراجعه نموده بودند. در این مطالعه 61 بیمار مرد که سابقه نازایی اولیه داشته و تحت آنالیز مایع منی قبل از درمان قرار گرفتند پس از سه ماه درمان با پنتوکسی فیلین با دوز 400 میلی گرم سه بار در روز، دو بار مایع منی تحت آنالیز قرار گرفت. داده ها به وسیله روشهای آماری توصیفی (فراوانی - درصد، میانگین و انحراف معیار) و آزموتهای تی زوجی مورد بررسی و تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که میانگین تعداد کل اسپرم در گروه مطالعه قبل و بعد از تجویز پنتوکسی فیلین از 17±4 میلیون به 521±1.5 میلیون رسیده است و تعداد اسپرمها در 68.9% موارد به شکل معنی داری (P<0.001) افزایش یافت. همچنین میانگین درصد اسپرمها با مورفولوژی نرمال از 24.01±3.8 به 39.26±4.3 رسیده است و این پارامتر در 32.8% بیماران بهبود یافت (P<0.001). میانگین درصد اسپرمهای متحرک از 19.42%±3.5 به 28.78%±2.1 رسید که این پارامتر در 88.52% بیماران بهبود یافتP<0.001) ). متوسط حجم مایع منی در گروه قبل از درمان با پنتوکسی فیلین 1.95±0.85 میلی لیتر بود که بعد از درمان به 1.93±0.64 میلی لیتر رسیده است و لذا تغییر معنی داری در حجم مایع منی پس از درمان مشاهده نشد (P=0.32).نتیجه گیری: نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که تجویز پنتوکسی فیلین در افزایش پارامترهای آنالیز مایع منی بخصوص تحرک اسپرمها تاثیر قابل توجهی دارد و بعنوان داروی نسبتا ارزان، مطمئن و با کاربرد آسان می تواند در ارتقا کیفیت پارامترهای مایع منی و بهبود روشهای درمانی ناباروری مردان مورد استفاده قرار گیرد.